ไชน่าแอร์ไลน์นะคะ  ขอบอก...หมามากๆ  จริงๆเครื่องออกบ่ายโมงครึ่ง  เล่นดีเลย์ไปยันสองทุ่ม  เนื่องจากว่าแอร์ในเครื่องเสีย  กว่าจะปล่อยให้ลงจากเครื่องกลับไปที่เกท  มันให้นั่งรออยู่ในเครื่องสองชั่วโมง!!!!   ชีวิตตตตตต  เกือบหายใจไม่ออกตาย 
พอกลับลงมานั่งรอในเกทมันก็พาออกไปกินข้าว  แจกกิฟท์วอชเชอร์  แล้วก็หากินในสนามบิน  แล้วก็พากลับเกท  แล้วก็พาย้ายเกท  แล้วก็กลับเกทเดิม  แล้วก็พาไปกินข้าวอีกทีที่เล้าจ์สนามบิน  แล้วก็กลับเกท  แม่งงงงงงงงงงงอยู่อย่างนั้น 5-6 รอบ   เข้าเกททีก็ตรวจกระเป๋าที   เปิดๆปิดๆตรวจกระเป๋าจนซิปจะสึกอยู่แล้ว  ...ห่วยแตก
แล้วมีหน้าเดินมาบอกด้วยว่าถ้าแอร์ซ่อมไม่เสร็จในสองทุ่ม  พวกเราต้องไปไฟล์ทบ่ายโมงของอีกวัน  โอ้โหหหหหหห   กุว่างเนอะ  ให้กุมานั่งรอเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยย

แต่พอสองทุ่มเครื่องก็ซ่อมเสร็จ  บินห้าชั่วโมงไปไทเป  เครื่องของไชน่าที่ไทเปรออยู่  ดีเลย์ไปสักสองชั่วโมง ตอนต่อเครื่องไชน่ามันก็แจกชอกโกแลตของเยอรมัน  หน้าตาหรูหรามาก  รูสึกได้ว่าแม่งจะแจกแต่อาหาร  สงสัยเอาไว้อุดปาก  เอ้ย  ปิดปาก

บินอีกสิบกว่าชั่วโมงไปซานฟราน  ตอนนี้แหละพอถึงตอนผ่านตม.เราก็ผ่านอย่ารวดเร็วมากๆเพราะทางไชน่ามันมาเคลียร์ให้  ตอนกะลังวิ่งไปเกทเครื่องมันก็ออกไปแล้วววววว   ช้าไปห้านาทีเองคับ  พี่น้อง  อเมริกันชนจะตรงต่อเวลากันไปหน๋ายยยยยยยยยยยย

เซ็ง  เครียด  แดก (อีกแล้ว)  แจกกิฟท์วอชเชอร์ตรูรอบที่ห้าล้าน  ให้ไปหาอะไรอุดปากไว้ระหว่างที่เขาพยายามหาตั๋วใหม่ให้ 

มายืนแดกฟิชโชถึงซานฟราน

ระหว่างรอตั๋ว  กลุ่มเด็กพิเศษ(ซวยตลอดศก)อย่างพวกเราเลยออกไปถ่ายรูปเล่นลัลล้ากัน  ราวกับเรื่องตกเครื่องไม่เคยเกิดขึ้น  กำ  ไหนๆก็มาถึงซานฟรานทั้งที 

กว่าจะได้ตั๋วปาเข้าไปตีสามตีสี่  ไฟร์ทใหม่เครื่องออกแปดโมง  สายการบินเลยเปิดโรงแรมให้นอน  แต่ตรูไม่ได้นอนหรอก  อาบน้ำเส็ดก็เกือบเช้าแล้ว  กินข้าวเช้าเส็ดก็ขนกระเป๋ากลับสนามบิน  ขึ้นเครื่อง  ต่อเครื่องอีกสองรอบไม่มีปัญหาอะไรอีก  มาซวยอีกทีตอนมาถึงสนามบินน็อกวิลล์นี่แหละ   ตอนแรกเขาบอกว่าจะมีเอเจ้นท์ทางนี้มารับ  ไอ้พวกเราก็นั่งรอ ร๊อ รอ ร๊อ รอ  มาถึงสองทุ่ม  สามทุ่มก็แล้ว  สี่ทุ่มก็แล้ว  ไมไม่มาสักทีว้า  ลองโทรตามโทรเช็กกัน  สรุปแม่งไม่ยอมมารับเพราะมันดึกแล้ว  ทำไงล่ะคับ  นอนสนามบินเด่ะ   โอโห้  ยังกะเรื่องเทอมินอล   ได้สัมผัสคืนอยู่อย่างราชา  กะคืนอยู่อย่างยาจกติดๆกันเลย   หนาวก็หนาว  นอนไม่หลับ  9  ชีวิตวิ่งเล่นกันในสนามบิน นั่งๆ  นอนๆกันยันเช้า  ถึงมีคนมารับอ่ะ 

ชีวิตตตตตตตตตตตตตตตตตตต... จะมีใครเคยมาเมกาใช้เวลาสามวันอย่างเรามั้งมั้ยเนี่ย  โคดทรหดอดทนเลย   แต่ก็ดีไปอย่างตรงที่กลายเปรสนิทกับพวกที่ตกเครื่องมาด้วยกันไปเลย